علاقه اروپايي ها به داستان چين کمونيست جديد نيست. اروپايي هايي که در متن دموکراسي بزرگ شده اند، دوست دارند بدانند در چين و جمهوري خلق آن چه مي گذرد. داستان مطرح شدن اين نظام سياسي در اروپا را حتي مي توان در کميک استريپ ها هم پيدا کرد. هرژه يا همان ژرژ پروپس رمي، خالق کتاب هاي ماجراجويانه «تن تن» جزء اولين کساني است که به طور مکتوب اين داستان را در قالب کميک استريپ مطرح کرد. شايد بهترين مساله براي نشان دادن اين تاثيرپذيري از کمونيسم حاکم بر چين به کتاب «گل آبي» برگردد. او در نگارش اين کتاب از چانگ چونگ ژن کمک گرفت، کسي که نزديکي زيادي با ژنرال چن يي ژنرال ارتش سرخ داشت. ژنرال يي همان کسي است که در سال 1949 شانگهاي را تحت تصرف خود در آورد و بعدها شهردار آنجا شد. اينکه چانگ دوست مشترک تن تن و ژنرال يي که آن سال ها دانشجوي آکادمي رويال هنرهاي زيبايي بروکسل بود گرايشات کمونيستي داشته يا نه هيچ وقت به وضوح ثابت نشده است. با اين حال نمي توان ناديده گرفت که چانگ بعد از شهردار شدن ژنرال، تبديل به شخصيتي اداري شد و بسياري از کارهاي هنري، مجسمه ها و نقاشي هايي که همگي نماد حکومت چين و در ابعادي بزرگ تر کمونيسم بودند، به او واگذار مي شد. رد پاهاي چانگ را در کتاب «گل آبي» هم مي توان ديد، جايي که در تصاوير کتاب شعارهايي روي ديوار به زبان چيني ديده مي شوند؛ شعارهايي چون «مرگ بر امپرياليسم»، «پيمان هاي نابرابري را از بين خواهيم برد» و «کالاهاي ژاپني را تحريم کنيد». اين شعارها ثابت مي کنند هرژه تحت تاثير واقعه «موکرن» که منجر به جنگ ميان چين و ژاپن شد اين کتاب را نوشته است. واقعه «موکدن» منجر به جنگي يک ساله ميان ارتش امپراتوري ژاپن و ارتش انقلاب ملي جمهوري خلق چين به خاطر واقعه بمب گذاري خط راه آهن شهر «موکدن» شد. درست است که بسياري اعتقاد دارند افسران ژاپني عامل اين انفجار بوده اند اما اين براي ژاپني ها بهانه يي براي اشغال «موکدن» شد.
با تمام اين تفاسير هرژه مي تواند متهم به داشتن شخصيتي کمونيستي شود اما روژه فليگو روزنامه نگار فرانسوي و نويسنده کتاب «سرويس هاي اطلاعاتي چين؛ از مائو تا بازي هاي المپيک» اين فرضيه را رد مي کند؛ «بدون شک او هم تحت تاثير پروپاگاند دولت چين قرار گرفته بود.» فليگو همان کسي است که در کتابش ادعا کرده امپراتوري کمونيستي آسياي ميانه با گروه هاي تروريستي مذاکره کرده و از آنها خواسته تا دست از حملات انتحاري شان هنگام برگزاري رقابت هاي المپيک 2008 بردارند. ادعاهاي او که در روزنامه «لومتن» سوئيس چاپ شده، حاوي نکات جالبي است. «لومتن» ادعا کرده «گوان بو» سرويس اطلاعاتي چين تا چند سال آينده بدل به قدرتي همطراز سي آي اي و کا گ ب خواهد شد؛ «چين ديگر نه تنها يک قدرت جهاني است، بلکه جا پاي مهمترين سرويس هاي اطلاعاتي دنيا گذاشته است. چيزي حدود دو ميليون جاسوس تمام حرکات شما را تحت نظر خواهند داشت به خصوص اگر شما ورزشکار، خبرنگار ورزشي يا مخالف بازي هاي المپيک 2008 پکن باشيد. چين براي جلوگيري از فعاليت هاي مخالفان المپيک، بودجه يي حدود 3/1 ميليارد يورو به خلق مرکز اطلاعاتي خاص اين بازي ها اختصاص داده است؛ حفظ امنيت بازي ها اولويت اول و ملي امپراتوري آسياي ميانه است؛ حکومتي که نمي خواهد دراماي ميدان «تيان آن من» در سال 89 دوباره تکرار شود.» اينجاست که «لومتن» پاي روژه فليگو را وسط مي کشد و ادعا مي کند دولت چين علاوه بر تمهيداتش براي سرکوب کردن گروه هاي اقليت «ويگور» (مسلمانان غرب چين) و تبتي ها، تهديدهاي خارجي را هم در نظر گرفته، اينکه چن ژيائو گونگ هماهنگ کننده جديد بخش اطلاعاتي ارتش با گروه تروريستي القاعده وارد مذاکره شده تا آنها بازي هاي المپيک را هدف قرار ندهند.«لومتن» در ادامه مي نويسد؛«ارتباط بين چين و گروه هاي اسلامي به قديم بازمي گردد. اواخر سال 79 و همزمان با حمله شوروي به افغانستان چيني ها تصميم گرفتند به گروه هاي مبارز کمک کنند و به آنها مسلسل هاي «سيمونوف» و «کلاشينکوف» مي رساندند تا مهمات شان با روس ها تفاوتي نداشته باشد. در همان دوره سفارت چين در اسلام آباد پايتخت پاکستان يک گروه وابسته ارتشي به نام «کونگ جينينگ» به رهبري مائو زدونگ پسر کوچک مائو رهبر انقلاب مردمي چين تشکيل داد تا از لحاظ مالي و نظامي به چريک هاي افغاني کمک کند.» اينجا است که نقل قولي از روژه فليگو در کتابش براي اثبات اين ادعا آورده مي شود؛«انتخاب چنين آژانسي نشان مي دهد چقدر چيني ها در عمليات افغانستان نقش داشته اند. رابطه خوب چين و افغانستان با طالبان هم ادامه پيدا کرد.»«لومتن» در ادامه از حضور نيروهاي امنيتي چين در افغانستان خبر مي دهد و مي نويسد؛«سرويس اطلاعاتي چين موفق شد ويگورها را وارد القاعده کند. اولين مذاکره چيني ها با گروه اسامه بن لادن از سال 2006 در بلوچستان پاکستان آغاز شد؛ زماني که تروريست ها چندين مهندس چيني را در اين کشور کشتند. واضح است که پکن توانسته راهي براي جلوگيري از حملات تروريستي پيدا کند، چون کشتار مجددي توسط القاعده تا به حال صورت نگرفته است. چيني ها حتي با القاعده به توافق رسيده اند که در بازي هاي المپيک 2008 خبري از حملات انتحاري هوايي يا همان «کاميکازه» نباشد.»اينکه چقدر ادعاهاي اين روزنامه سوئيسي و روژه فليگو نويسنده کتاب درست باشد تا قبل از المپيک مشخص نخواهد شد. اولين المپيک آسيايي با چالش هاي فراواني روبه رو است. جنگ کمونيسم و امپرياليسم به بدنه ورزش رسوخ پيدا کرده و اين مي تواند به روح وحدت و برابري حاکم بر المپيک ضربه جبران ناپذيري بزند.
محمد والايزداني
